از همان ابتدا هم می‌شد پیش‌بینی كرد تركیب فیلم‌های سینمایی كه به اكران نوروزی 91 راه یافتند، تركیب چندان مناسبی نبوده است و انتخاب سه فیلم كه هر كدام از زاویه دید متفاوتی مسائل سیاسی جامعه را مورد بررسی قرار داده بود، به‌صورت همزمان نمی‌توانست برای اكران نوروزی مناسب باشد.


«زندگي خصوصی» با تعریض‌هایی كه به مسائل سیاسی روز جامعه داشت در كنار فیلم طنز «گشت ارشاد» كه حتی از نامش هم می‌توان برداشت‌های متفاوتی كرد و در عین حال «قلاده‌های طلا» كه از آن به سیاسی‌ترین فیلم سال تعبیر می‌شد، تصویری كاملا سیاسی از فضای سینمایی كشور در نوروز 91 ساخت؛ تصویری كه با مرور همه آثار جشنواره و تمامی‌ آثاری كه در سال جدید می‌تواند امید به گیشه داشته باشد به نظر می‌رسد تصویری كاملا تقلیل یافته بود.

در واقع همه این اتفاقات در حالی رخ داد كه در جشنواره فیلم فجر شاهد معرفی فیلم‌های متنوعی در انتخاب درونمایه و سوژه بودیم.

شاید اگر این تنوع‌نگری در انتخاب فیلم‌های نوروزی نیز رعایت می‌شد نه شاهد اعتراضی بودیم و نه فرصت اكران مناسب از زندگي خصوصی و گشت ارشاد سلب می‌شد.

رعايت تنوع در اكران نوروز می‌توانست این امیدواری را ایجاد كند كه مسائل مطرح شده در این فیلم‌ها در حد تحمل اعتراض‌كنندگان باقی بماند و به سلامت دوره اكران آنها سپری شود.

تعبیری كه تحت عنوان فیلم‌سوزی در اكران‌های نوروزی از همان ابتدا مطرح شد در نیمه تعطیلات نوروزی به شكل دیگری رنگ واقعیت به خود گرفت و فرصت اكران تمام و كمال از دو فیلم گرفته شد.


سینما در آغاز سال 91 روزهای نه‌چندان خوبی را پشت‌سر گذاشت و چه بسا شاید قرار است بعد از سال پر از موفقیت 90 كه عده‌ای آن را سالی تكرار نشدنی در تاریخ سینمای ایران می‌دانند با سالی نه‌چندان پربار روبه‌رو باشیم.

البته همچنان دوست داریم امیدوار باشیم كه ضرب‌المثل «سالی كه نكوست از بهارش پیداست» برای سینمای ایران در سال 91 تحقق پیدا نكند.


مبینا بنی‌اسدی – جام‌جم

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب